Zip

Ballina / Zip / Jeta
Si po e ndryshon Italia jetën e princave të mafies
Publikuar: 30.09.2014 - 22:20

Gjykatat italiane kanë gjetur një mënyrë të re për të shpëtuar ‘princat’ e mafies vendase nga trashëgimia e gjakut të prishur që përfundon në vrasje ose burg. Në rastin e parë dhe më të rëndësishëm, strategjia ka rezultuar e suksesshme

Krimi i organizuar

Fillimisht Italia i luftoi anëtarët e mafies duke i konfiskuar pasurinë. Tani gjykatësit po u marrin mafiozëve diçka edhe më të shtrenjtë, djemtë.

Rikardo Kordi (Riccardo Cordi), një 18-vjeçar i ndrojtur që i përket njërës prej familjeve më famëkeqe në Itali, është një pionier në strategjinë e re të luftës ndaj mafies, asaj të largimit të djemve të klaneve të krimit nga shtëpitë dhe familjet e tyre.

Rikardo është i pari prej 20 djemve të larguar nga mafia në një lloj qendre rehabilitimi nga gjykata për të mitur në rajonin jugor të Kalabrisë, shtëpi e organizatës së rrezikshme Ndrageta.

Në moshën 16-vjeçare, Rikardo dukej se kishte fatin e përcaktuar që të ndiqte rrugën e të atit, një bos me reputacion, që u vra në një luftë të ashpër bandash, dhe në rrugën e tre vëllezërve më të mëdhenj që janë në burg të dënuar për krime mafioze.

Fotot e tyre janë rreshtuar në shtëpinë-kështjellë Kordi në Kalabri, të vizituar nga “Associated Press” në një dëshmi për sundimin e gjakut në Ndrageta.

Por kur Rikardo u akuzua për vjedhje në tentativë dhe dëmtim të një makine policie, gjykatësi Roberto di Bela i shtoi dënimit edhe një urdhër tjetër: princi i Ndragetas duhej të largohej nga familja deri sa të mbushë 18 vjeç.

Ndrageta, një organizatë kriminale me qendër në Kalabri, u bë sindikata më e fuqishme e krimit në Itali në fund të viteve 1990 dhe në fillim të viteve 2000. Ajo operon e pavarur nga mafia siciliane dhe zotëron tregun më të madh të kokainës në botë. Fitimet e saj përbëjnë tre për qind të GDP-së së Italisë. Aktualisht, Ndrageta është organizata më e fuqishme e krimit në botë. Arrin rreth 53 miliardë euro të ardhura në vit.

Di Bela i kishte çuar në burg tre vëllezërit e Rikardos dhe donte t’ia kursente atij një fat të ngjashëm. Ai përdori masën ligjore që i lejon gjykatës të urdhërojë largimin e minorenëve nga familja e papërgjegjshme.

Nëna e Rikardos vloi përbrenda, por nuk mundi të bëjë asgjë.

“Edhe nëse nuk të pëlqen, do ta largojmë gjithsesi”, i tha ai, asaj.

Rikardo u dërgua në një ndërtesë në Sicili, ku futeshin të rinjtë trazovaçë, vend ku askujt nuk i interesonte që ai ishte një Krodi. Ligjet ishin të ashpra dhe nuk përfshiheshin largimet gjatë natës. Kushdo rregullonte shtratin e tij dhe ulej për të ngrënë vaktet në tavolinën e përbashkët.

“Ishte e vështirë. Po numëroja ditët”, thotë Rikardo në intervistën për AP. Gjykatësi e la Rikardon nën kujdesin e një psikologu, Enriko Interdonato. Psikologu kishte ndihmuar në fillimin e një nisme që inkurajonte pronarët e bizneseve në Sicili të mos paguanin për “mbrojtje” te mafia.

Ishte një grupim i guximshëm, pasi Krodit, si klan kriminal, ofronin edhe vetë të njëjtin ‘shërbim’. Ky mentor i pazakontë e ndihmoi Rikardon të kuptojë koston e tmerrshme njerëzore të krimit të organizuar, duke e marrë atë me vete në mënyrë anonime në ceremonitë e viktimave të mafies.

Ndërsa psikologu ishte zëvendësues i vëllezërve, një pronar kompanie ndërtimi, u bë praktikisht babai i dytë i Rikardos. Mariano Nikotra i tha atij se çfarë i ndodhi kur nuk pranoi të paguante për mbrojtje: makina iu dogj dhe vajza iu izolua. Nikotra largoi edhe qenin e familjes, sepse kërcënimet e mafies ia kthyen shëtitjet në të rrezikshme.

Nikotra pa te Rikardo atë që familjarët e tij nuk mund të shihnin, që ai ishte një fëmijë normal.

Dalëngadalë Rikardo filloi të ndryshojë. Dy herë në javë, ndihmonte në një qendër jashtëshkollore për fëmijët e familjeve të divorcuara, pa asgjë në këmbim, një koncept i panjohur për Ndragetën.

Ai vinte me dëshirë, kujton një mbikëqyrës. Një ditë, ai befasoi këdo duke imituar një pulë që t’i bënte fëmijët të qeshnin. Largimi i Rikardos nga shtëpia, nuk ishte gjithnjë një eksperiencë e vështirë. Të shtunave mbrëma, Interdanto e nxirrte Rikardon për pica dhe birra, madje edhe në disko. Atje ai fitonte respekt për personalitetin dhe jo për emrin që kishte.

Disa javë përpara se të largohej, Rikardo u rebelua. Ai mblodhi plaçkat. Donte të ikte, por e ëma e bindi të qëndronte.

Në ditëlindjen e tij të 18, më 8 shkurt 2014, largimi i Rikardos nga familja përfundoi. Pasi qendra jashtëshkollore i festoi ditëlindjen me një tortë me luleshtrydhe, ai u kthye në shtëpi, në Locri.

Në një letër për “Corriere della Sera” në maj, Rikardo e bëri të qartë se ai nuk e hidhte poshtë familjen. Por shkroi se donte një jetë të pastër. Ai rikujtoi një mëngjes, kur ishte në qendrën e rehabilitimit, se kishte shkuar buzë detit, nga ku mund të shihte Kalabrinë.

“Këtë herë, gjithsesi, e pashë nga një perspektivë tjetër. Po e shihja nga një vend tjetër”, tha ai. “Por isha unë ai që ishte tjetërsuar.”


Komento
Komente (0)

Shkruaje emrin

Shkruaje email adresen

Shkruaje vendin
Shkruaje komentin
1000
Dërgo komentin
Me shume nga Zip
 
Ky portal mirëmbahet nga NGB “Zëri” sh.p.k.. Materialet dhe informacionet në këtë portal nuk mund të kopjohen, të shtypen ose të përdoren në çfarëdo forme tjetër për qëllime përfitimi, pa miratimin e drejtuesve të “Zërit”. Për ta shfrytëzuar materialin e këtij portali, obligoheni t’i pranoni Kushtet e përdorimit .
Të gjitha të drejtat janë të rezervuara © 2010 Portali "Zëri".
[email protected] | [email protected] | Tel: 00 381 38 24 90 71 & 00 381 38 22 24 51